| |
De
heer Vreeman, burgemeester van Tilburg, en de heer H. Driessen, directeur
van DE PONT museum voor hedendaagse kunst, opende de expositie '500 jaar
staande naakten van Lucas Cranach".
Ad
Willemen viert '500 jaar staande naakten van Lucas Cranach'
Twee namen: Lucas Cranach en Ad Willemen. Die twee hebben in ieder geval
ook twee dezelfde passies: de grafische kunsten en naakte vrouwen.
Zeker, er zijn verschillen, meer dan twee. Kijk maar goed.
De geboorte van de staande naakten van Cranach vond 500 jaar geleden plaats.
Meer dan 40 zijn er van de firma Cranach bekend. Cranach wist in zijn
eeuw al hoe geraffineerd de nauwelijks zichtbare doorzichtige sluier kon
worden aangewend om het verborgene te benadrukken. Is Cranach de grootvader
van de pornografie? Waarom hebben zijn vrouwen geen schaamhaar? Door Cranachs
voiltjes, die 'het' zogenaamd verbergen, wordt het erotiserende juist
geaccentueerd.
Zie hoe Ad Willemen hierop reageert. Meer dan dat: hij is vervuld van
dezelfde obsessie voor het vrouwelijk naakt als Cranach, die de vrouw
in zijn werk niet alleen in een religieuze context afbeeldt, maar ook
hoe zij verschijnt in klassieke, historische spannende verhalen.
Daar springt Willemen op in. Waarom juist nu?
Cranach vermeldt in zijn eerste houtgravure het jaartal 1506. Knorrige
kunsthistorici zeggen dat dit jaartal door Cranach zou zijn vervalst,
omdat hij pas in 1509 de eerste clair-obscur houtsnede zou hebben gemaakt
en door deze anticipatie de uitvinding hiervan had willen voorliegen.
Nu, Ad Willemen is het met een aantal intelligentere hedendaagse kunsthistorici
eens dat zo'n bedrijf als Cranach een dergelijke leugen niet nodig had
om naam te maken. Cranach heeft op het houtblok voor de zwarte druk in
een schildje de datum 1506 gekerfd om vervolgens dat blok later te gebruiken
om de clair-obscur afdruk te maken. Die prent verscheen inderdaad in 1509.
Er staat 1506 en het blijft 1506 en dat is nu precies 500 jaar geleden
en dat gaat Ad Willemen vieren! Nu wil hij laten zien hoe belangrijk het
jaar 1506 is.
Al ruim twee jaar is hij bezig de thema's van Cranach naar zich toe te
trekken. Dan is hij ook nog gedreven door het werk van twee andere gelijkgezinden:
Klossowsky met zijn lineaire, nauwelijks kleur gegeven vrouwenfiguren
en de Japanner Foujita, die in het handgebaar van zijn figuren een vervreemdend
element toevoegt. De Tilburgse graficus Willemen plaatst zich met zijn
huidige werk hij beseft het zelf niet in een reeks van grote schilders.
Zo werd Ernst Ludwig Kirchner door Cranach geïnspireerd tot zijn
'Naakt met zwarte hoed'. Erich Heckels houtsnede 'Staande' gaat terug
op een Cranach, maar vooral Pablo Picasso leefde zich in vele disciplines
uit in Cranachs 'Venus en Amor', 'David en Bathseba' en in 'De Prinses
van Saksen'. Ook Giacometti en Paul Wunderlich zijn via Cranach tot expressief
eigen werk gekomen.
Ad Willemen doet het anders. Gaf hij ons al in 2000 terloops in zijn verzamelprent
van beroemde vrouwen, waaronder Lucretia, een blik in zijn kennis van
historische dames, nu doet hij alles anders, dieper. Hij komt met Cranach
ook anders dan zijn grote collega¹s vóór hem tot oorspronkelijk
werk.
Willemen heeft twee benaderingen: hij neemt ofwel rechtstreeks het schilderij
van Cranach tot uitgangspunt ofwel hij laat zijn model een pose aannemen
zoals een dame op een schilderij van Cranach en tekent die dan naar het
leven.
Dan begint het. Kijk.
Het gaat over Lucretia, Venus met al haar Amortjes, cupidootjes, godenzoontjes
en beesten. En wordt onze kennis van de klassieke literatuur met titels
als 'Als de honing etende, door bijen gekwelde kleine Amor, door toedoen
van Zeus de gedaante aangenomen heeft van een prachtige mannetjes mandril,
begint Venus heftig met de knaap voetje te vrijen' niet gniffelend opgefrist!.
Het zijn enorme, gepassioneerde tekeningen waarin het vrouwelijk naakt
wordt gepresenteerd en waarin te bevroeden betekenissen onthutsend op
hun kop worden gezet. Vormgeving, lijnvoering en materiaalgebruik laten
alle kleuren van des tekenaars regenboog zien. Grof, verfijnd, zwart,
teder, gloedvol, kleurig, bruut, uitdagend, geestig, ondeugend en altijd
totaal verrukt van het vrouwenlijf. Willemen ziet alles. De bolle vloertjes
onder de staanden van Cranach worden plotseling heel opmerkelijk en hij
laat ze in de kosmos verdwijnen. Geeft hij zijn Lucretia teugels dan herinneren
die aan de voiltjes bij Cranach. Of hij nu een Cranach kopieert of een
model in een Cranach-stand tekent, het assembleren van de elementen maakt
de tekening tot een nieuw Willemen-fenomeen. Opnieuw helpen zijn titels
ons om maar niet te vergeten waar het om gaat. Letterlijk heet het 'Vrouwelijk
naakt met rechtzijdige Parkinson belemmert een Venus van Cranach het uitzicht'.
Willemen vergeet niets. Lucretia pleegt zelfmoord. We zien bij Cranach
een actieve dolk en Lucretia. Bij Willemen hoeft de dolk niet meer, want
Tarquinius heeft de kans niet gekregen haar te benaderen en dus krijgt
Lucretia twee honden naast zich. Eén 'amortje' worden drie roedels
jonkies en Acteon, de herder die Diana bespiedde tijdens haar bad, wordt
half beest half mens.
De oude kerkleraar en wijsgeer Augustinus wijdt in zijn meesterwerk 'De
Stad Gods' een hoofdstuk aan de verkrachting die Lucretia onderging
het werd in zijn dagen opnieuw wereldnieuws - en hoe dat leidde tot haar
zelfmoord. Willemen las deze tekst. wie weet: elke tentoonstelling van
Willemen heeft vooraf zijn geheimen.
Vergeten wij niet dat we met een hedendaagse kunstenaar te doen hebben.
Hij respecteert de vrouwen die voor hem poseren. Hij vraagt zijn model,
die hij afbeeldingen van schilderijen van Cranach laat zien, in een haar
geliefde of aansprekende stand te gaan staan. Vervolgens gaat hij aan
het tekenen. Die tekening krijgt een eigen leven en wordt in rust
in zijn atelier in Picardië, bijvoorbeeld - uitgewerkt. En daar is
dan veel kleurpotlood voor nodig.
Opgemerkt moet worden dat geheel buiten deze tentoonstelling om, maar
wel ter gelegenheid ervan, een nieuw boek met circa 100 tekeningen
erotiek, erotiek, meneer! - van naakten van Ad Willemen zal verschijnen.
Tekst: Jan Smits
|